'De Bijlmer - a monument of change'

Niet alleen de plaats waar we wonen, maar ook hoe we wonen binnen de context van een stadswijk vormt een ingewikkeld kluwen van subjectief ervaren behoeften en de vraag wat we daarmee aan moeten. De discussie hierover overlapt met de roep om meer stadsontwikkeling met gemengde en dense bestemmingen. Men moet erop uit van de stad weer een speelplaats te maken, in plaats van
een broedplaats van problemen.

Metaforen voor de stad - en misschien ook voor een collectieve vorm van stadsplanning - ontleend aan de moleculaire biologie in plaats van technologie, lijken beter te passen.

Mutaties in onze subjectieve ervaring van de ruimte en in de bestaande patronen van wonen en werken ondersteunen de visie dat het ontwerp een proces is dat in staat is nieuwe betekenisterreinen te ontsluiten.

In deze zin zou het proces kunnen zijn als een geïmproviseerd commentaar op het leven met al zijn verschillende stromingen, wat heel iets anders is dan het eindeloos kopiëren van geëxtrapoleerde, geïsoleerde oplossingen.

Beschreven wordt een ontwikkelingsproces dat uitgaat van bestaande structuren, fysieke-zoals die van het stadsdeel en de gebouwen, en sociale-zoals die van de gebruikers.

Gebruikers van gebouwen en gebouwomgeving worden door ons niet alleen gezien als onsumenten maar juist ook als producenten.

Zonder het creëren van een breed draagvlak ondernemen wij niets.